Respect: eisen of krijgen?

Insta-quote: “Learning to be calm when you’re disrespected is a super power”.

Laatst had iemand een filmpje op LinkedIn gezet van twee hondjes met helmpjes op een hesjes aan, die driftig aan het graven waren. De suggestie werd gewekt dat ze hielpen bij bergingswerkzaamheden – ik vermoed van dat vastgelopen schip in het Suezkanaal. De meeste mensen vonden de hondjes grappig of schattig. Maar er waren ook mensen die er heel boos over werden: zij hadden het gevoel dat hardwerkende bergers werden vergeleken met (ietwat onhandige) honden – en dat terwijl ‘hond’ in sommige culturen toch al een vreselijk scheldwoord is.

Als jij in je diepste wezen voelt dat jij waardevol bent, in jezelf en op jouw plek, heb jij het respect van anderen helemaal niet nodig.

Als jij meent dat iemand jou niet respecteert, of jou disrespectvol behandelt, is het goed je te beseffen dat dit geen vaststaand feit is: jij voelt je niet gerespecteerd. Het is maar zeer de vraag of de ander dat ook zo bedoeld heeft. En het is opvallend dat hoe onzekerder iemand is over zichzelf of diens positie, hoe meer hij of zij zal hameren op het respect van anderen. Waarom? Omdat de persoon in kwestie dat respect ‘nodig’ heeft om zich zeker te voelen.

Uiteindelijk is respect eisen niet meer dan de bevestiging van de ander vragen dat jij ‘het waard bent’ – wat dat dan ook moge zijn. Als jij in je diepste wezen voelt dat jij waardevol bent, in jezelf en op jouw plek, heb jij het respect van anderen helemaal niet nodig. En het grappige is: dan krijg je het zomaar ongevraagd, gewoon gratis en voor niets. Let maar op.