Elke leugen weerspiegelt een wens

Laatst zat ik in een bemiddeling die bijna dreigde te stranden. Wat was het geval: de ene partij eiste eerlijkheid om verder te willen onderhandelen en meende dat de andere partij aan het liegen was. We hebben ze toen gevraagd of ze zich liever wilden bezighouden met waarheidsvinding over het verleden, of met een oplossing voor de toekomst. Het werd dat laatste en beide partijen verlieten niet veel later verbazingwekkend opgewekt het pand.

Elke leugen weerspiegelt een wens dat het anders was gegaan, en verhult de schaamte over wat er juist wel is gebeurd en de angst voor de consequenties daarvan.

Bijna iedereen keurt liegen af en kan zich enorm kwaad maken als er gelogen wordt. Of is op z’n minst onthutst dat iemand niet gewoon de waarheid vertelde. In bovenstaand geval hebben wij ons beperkt tot de betrekkelijkheid van de leugen (de Waarheid bestaat niet). Maar ook als de leugen keihard vaststaat, kunnen we die met meer mildheid beschouwen dan we doorgaans geneigd zijn te doen. Want elke leugen weerspiegelt een wens dat het anders was gegaan, en verhult de schaamte over wat er juist wel is gebeurd en de angst voor de consequenties daarvan.

Lees die nog maar een keer. En denk dan aan de laatste keer dat er tegen je gelogen werd. Dat voelt ineens heel anders, niet? Compassie is een mooi ding: het zet ons hart open. Ik wens het je toe, de volgende keer dat iemand tegenover jou beschaamd en bang blijkt voor de waarheid.