De les van een wesp

Het wanhopige gezoem dat ik vanmorgen uit de afzuigkap bevrijdde, bleek afkomstig van een inmiddels pislinke wesp, die haar woede vervolgens begon te  botvieren op het keukenraam. Ik besloot het deze wesp niet kwalijk te nemen dat ik in het verleden meerdere onaangename ontmoetingen met haar soortgenoten heb gehad, ving haar voorzichtig in een bekertje en liet haar vrij.

Later realiseerde ik mij dat mijn wantrouwen jegens wespen eigenlijk heel vergelijkbaar is met dat jegens vrouwen: een aantal pijnlijke ervaringen uit een ver verleden kleurt nog altijd hoe ik hen in eerste instantie beschouw.

Op dat moment heb ik het besluit genomen om vrouwen voortaan dezelfde kans te geven als die ik deze wesp gaf. Door mijn bril met gebarsten glazen af te zetten en elke vrouw in haar eigen individualiteit te ontmoeten, met open vizier. En met liefde en respect. En als zij dan toch naar me uitvalt, weet ik dat dit – net als bij deze wesp – voortkomt niet zozeer uit een wens om míj te raken, maar uit haar eigen pijn, wantrouwen of angst om zelf gekwetst te worden.

Lieve, woedende wesp, dank voor dit prachtige geschenk!