Boosheid = grenzen aangeven = zelfliefde

“Als je maar weet dat er nooit meer iemand zoveel van jou zal houden als ik!”

Eerdere keren dat ik deze over me heen had gekregen, had ik me er weinig van aangetrokken: gekwetst ego, never mind. De laatste keer niet. Het was al zo’n strijd geweest me aan het grensoverschrijdende gedrag van die ex-lover te ontworstelen… en toen deze weer. Voor de zóveelste keer…

Zó boos. Vanuit m’n buik. Woordenloze woede. Omdat ik me voor het eerst van m’n leven realiseerde dat degene die zoiets tegen je zegt juist helemaal niet zoveel van je houdt. Sterker nog: hij/zij vindt het een hele prestatie om van je te houden – want wat ben jij toch een … (vul maar in)

Aan eenieder die zo voelt over zijn/haar verse ex-geliefde zeg ik: doe jezelf en de ander een lol, stop direct met dat moeizame houden van en laat je ex in vrede gaan.

En aan de ex-geliefde: weet dat wie echt van jou houdt, zich nauwelijks kan voorstellen dat er mensen zijn die jou niet leuk vinden. En zich er juist alles bij kan voorstellen dat er voor hem/haar nog tien anderen zijn, die minstens zoveel van jou kunnen houden. Om te beginnen jijzelf. Want – ook al ziet je ex dat (nu even) niet meer – je was, je bent en je blijft een schat.

Heb jij ook geleerd om het altijd gezellig te houden? Op je tong te bijten als iemand je kwetst, want anders komt er maar ruzie van? Steeds maar te sussen om de ‘harmonie’ te bewaren?

Boos worden wordt vaak als ‘verkeerd’ afgedaan. Dat mag niet, je moet lief doen. Maar als jij oprechte boosheid voelt, is dat een teken dat iemand over jouw grenzen is gegaan. Dus als we leren onze boosheid weg te stoppen, leren we eigenlijk dat we onze grenzen niet mogen aangeven.

En je grenzen durven aangeven betekent voor jezelf durven opkomen. Ja, inderdaad: dat gaat dus over zelfliefde.

Zie je waar het misgaat, hoe wij als kinderen, in onze relaties, etc. indirect de boodschap krijgen dat zelfliefde niet oké is? Auw…